Het leek Alison Moyet interessant uit te zoeken hoe het zou zijn om werk van haar eerste twee albums (Upstairs At Eric's, 1982 en You And Me Both, 1983) als Yazoo met Vince Clarke) en laatste twee albums (Other, 2017 en Key, 2024) in een concert te verwerken. Van volledig elektronisch naar wat organischer, hoewel de elektronica ook op die laatste twee platen de regie pakt.
Gezien: Alison Moyet, Carré Amsterdam, dinsdag 29 september
Moyet is een feest om naar te luisteren. Ze vertelt volop tussen de nummers door. Veel persoonlijke noten worden gekraakt. Zelfspot. Ze legt zonder schaamte haar ziel bloot bovendien. Die zelfspot bijvoorbeeld wanneer ze wat stottert en ze een grap maakt over haar leeftijd (65).
Die is nietszeggend, klaarblijkelijk, want wát een diva. Wat een strot nog altijd.
Een rockgodin, maar lief, teder en knuffelbaar. Na afloop wil je haar mee naar huis nemen. Moyet vertelt dat ze Clarke al vanaf haar tiende kende. Van school. “Maar toen konden we nog niet bevroeden dat we later een bandje zouden starten.” Yazoo ontstond toen Vince Clarke na één album met Depeche Mode, overweldigd door alle succes, besloot er al de brui aan te geven. Als tiener schreef hij de monsterhit Just Can't Get Enough, die nog altijd een vloervuller is, waar dan ook gedraaid, zo'n 46 jaar na dato. Clarke reageerde als enige op een advertentie van Moyet in een muziekmagazine; ze zocht muzikanten voor een band. Het duo was ontstaan. Clarke hield het met Yazoo na twee albums ook al snel voor gezien en stortte zich op andere projecten. Moyet ging solitair verder. Met veel succes, evenals Clarke overigens.
In het volle Carré zien we Moyet geheel in het zwart. Zwarte rok, zwarte hoge sokken, zwart shirt en zwarte, lage Dr. Martens. Ze is ook zwart rond de ogen. Dressed In Black again zouden haar vrienden van Depeche Mode zeggen. Ook zij groeiden op in Basildon, de grauwe stad, vlak bij Londen als broeinest voor de fraaiste, organisch klinkende synthesizermuziek. Moyet is een open boek wanneer ze uitweidt over haar donkerste periodes. Als kind en als volwassene. Ze heeft er nummers over geschreven. Ze passeren op indringende wijze de revue. Filigree is zo'n lied. Een tekst waarmee ze mensen die het niet meer zien zitten hoop probeert te verschaffen. ‘You jump too soon and miss all this. Now something beautiful happens. All there is this beautiful meetings. We wait on, we wait on.’ Sentiment en blijdschap wisselen elkaar af in Carré. We vliegen alle kanten op. Zeker in de finale, waarin we Moyet, authentiek frivool en stijlvol dansend, het fantástische Goodbye Seventies (Yazoo) horen zingen. Ze schreef het al op haar zeventiende, ver voor Yazoo. Zo ziet speelplezier eruit! Ook een lekker stevige versie van Situation in de toegift om eruit te gaan met het inmiddels net zo klassieke Don't Go. Het theater is inmiddels een danstempel geworden. Carré swingt op Moyet. Pieter Visscher
