Je hoort het eigenlijk meteen. Kristin Hersh is hees. Wat schor. Ze oogt kwetsbaar en wat ziekig. Na afloop is haar merchandisemedewerker duidelijk: “She is ill. She doesn't come to sign things, or anything. Sore throat.” Hersh zelf rept met geen woord over haar griepje (?). Mogelijk ontstaan door oververmoeidheid.
Gezien: Kristin Hersh, 30 oktober 2026, PHIL. Haarlem
Tekst en foto: Pieter Visscher
Wie zich heeft verdiept in haar absurde tourschema is al tot de conclusie gekomen dat het van een ongekend arbeidsethos getuigt om élke avond op een ander podium te staan in Groot Brittannië en de rest van Europa. Vanaf 26 september tot en met 1 november. 18 oktober twee shows zelfs, in Bristol. Reizen, van hotel naar hotel, van vliegveld naar vliegveld en van station naar station en dan 's avond presteren. Solitair. Slechts bewapend met twee gitaren. Roofbouw. Ze moet, ondanks het lichamelijke en dus ook vocale ongemak hebben gedacht die laatste drie data er nog even doorheen te knallen. Van 2 tot en met 12 november even geen optredens. Een dag later staat ze in Australië op de planken. Maar geen woord dus van Hersh, over haar fysieke ongemakken, terwijl ze kwetsbaarder oogt en klinkt dan ooit. Je voelt dat ze het eruit perst. En hoort dat ook. En dan ook nog de mooiste, persoonlijke anekdotes tussen de songs door. Je ziet haar knokken, zeker tijdens de wat hogere noten. Die kraakt ze op wilskracht. Hersh is 60 geworden in augustus. Niet oud. Wel broos nu, door bekende oorzaken, in de prachtige kleine zaal van de PHIL. in Haarlem, waar het geluid fenomenaal is en je nog beter hoort hoe Hersh worstelt. Verbeten, zo nu en dan.
En natuurlijk haalt het dan wat glans af van het geweldige Your Ghost, dat in 1994 op 1 belandde in IJsland, maar in ons land stokte op plaats 25. Zonder Michael Stipe klinkt het natuurlijk sowieso anders. De voormalige zanger van R.E.M. komt in mei 2027 met een soloalbum op de proppen. De Amerikaan had haar landgenote een steun in de rug kunnen geven in “Beautiful Haarlem”, waar ook Hersh van onder de indruk is. Ze speelt voornamelijk werk uit haar solo-oeuvre en wisselt dat af met een enkel nummer van haar band Throwing Muses, waarvan in 2025 het prima Moonlight Concessions is verschenen. Het is opvallend hoe snel het vocale geknok van Hersh went. Ze vindt een modus om zo pragmatisch mogelijk met haar vocale beperkingen van het moment om te gaan. Lekker is het op de onlangs verschenen soloplaat Sugar On Blackstone verschenen Snow White Lies. Een beklijvende midtemposong waarin Hersh zich uitleeft op een van haar gitaren. In haar legerbroek, een beige truitje om de schouders en leren slippers. Bywater is van Throwing Muses en krijgt een heel verhaal. “Whose goldfish is that in the toilet? Don't flush it. It's Freddie Mercury!” Het gaat over de door haar kinderen naar de zanger van Queen vernoemde goudvis, die zelfs een busongeluk overleeft, gezien wordt als gezinslid, maar uiteindelijk een zeemansgraf krijgt. In het toilet in woonplaats New Orleans. Niemand echter in de familie die durft door te spoelen. Drijft Freddie daar nog steeds?
